Op een regenachtige zondagmiddag in november was ik op excursie in het jachtslot Sint Hubertus, het door Berlage ontworpen en onlangs grondig gerestaureerde voormalige buitenverblijf van het echtpaar Kröller-Müller op de Hoge Veluwe. Zoals zo vaak in november begon het al vroeg te schemeren en ’s middags om drie uur waren in de zogeheten rookkamer de lampen al aan.
Ik had al veel gelezen en gehoord over de eerste spoorlijn ter wereld die lang geleden, op 15 september 1830, werd geopend. Nu stond ik op een zaterdagochtend in Manchester op de plek waarvandaan bijna twee eeuwen geleden die legendarisch trein naar Liverpool was vertrokken. Het nog steeds bestaande spoorstation maakt tegenwoordig deel uit van het MOSI (Museum Of Science and Industry) en daar kocht ik een kaartje om op de historische plek zelf een treinreis terug in de tijd te maken.
Toen we, omdat we toch in de buurt waren, op aanraden van mijn neef en treinfanaat Dennis naar de monorail in Wuppertal gingen, wist ik niet goed wat ik kon verwachten. Een nu al gedateerd, modern systeem uit de jaren zeventig van de vorige eeuw? Een toeristische trein boven een schilderachtig dal? Wat ik ook verwacht had, niet dat ik ‘ah’ en ‘oh’ roepend, in sferen van Parijs, Eiffeltoren en het eind van negentiende eeuw zou belanden.