Biografie

Al jong had Annegreet van Bergen (Enschede, 1954) schik in schrijven. Als jong meisje schreef ze in Het Uitblinkertje, schoolkrant van de T. van de Blinkschool en als puber in de HEL, schoolkrant van Het Enschedees Lyceum. Toen al droomde ze ervan journaliste of misschien zelfs schrijfster te worden.
Midden jaren zeventig stonden de kranten (vanwege oliecrises, stagflatie en oplopende werkloosheid) vol economische berichten, waarvan zij als gymnasiaste nul komma nul begreep. ‘Als ik daar verstand van krijg, heb ik in ieder geval iets om over te schrijven,’ bedacht ze en ging in Amsterdam economie studeren. Na het voltooien van die studie kreeg zij bij de Volkskrant haar gedroomde baan: ze werd verslaggeefster op de financiële redactie. Vervolgens belandde ze via het Financieel Economisch Magazine (FEM) begin jaren negentig bij het toen nog progressieve weekblad Elsevier. Op verzoek van hoofdredacteur H.J. Schoo werd ze chef van de economieredactie. Het was een functie die niet bij haar paste. Aan schrijven kwam ze nauwelijks nog toe. Ze brandde op en zat bijna een jaarlang ziek thuis. Terwijl ze opkrabbelde, ontmoette ze haar grote liefde, Pieter Al. Ze trouwden, zij zegde haar baan op en werd freelancer. Zo hoopte ze tijd te krijgen om schrijfster te worden. Dankzij het in 2000 verschenen autobiografische De lessen van burn-out werd ze dat ook.
Langzaam verflauwde haar belangstelling voor de actuele macro-economische ontwikkelingen, maar raakte ze steeds meer geïnteresseerd in economische geschiedenis. Terwijl abstracte groeicijfers in de nasleep van de bankencrisis van 2008 voor veel beleidsmakers en journalisten een heuse obsessie werden, ging zij op zoek naar wat er concreet achter die cijfers schuilgaat. In haar in 2014 en 2018 verschenen bestsellers Gouden jaren en Het goede leven schetst zij wat de ongekend hoge naoorlogse economische groei heeft betekend voor het dagelijks leven in Nederland.
Intussen werd schrijven steeds meer onderdeel van haar persoonlijke leven. Door gebeurtenissen en gewaarwordingen in woorden te vangen, tracht zij grip te krijgen op dat leven. ‘Ik schrijf om te denken, tot inzicht te komen, overzicht te krijgen en mezelf te troosten,’ zegt ze in het voorwoord van haar meest recente boek Over liefde, de dood en verder leven na verlies. Dat gaat over de ziekte en het overlijden in 2022 van haar echtgenoot Pieter Al, en de rouw die op zijn dood volgde.
Het is vergelijkbaar met het autobiografische De lessen van burn-out en het in 2010 verschenen Mijn moeder wilde dood. Ook daar plaatst zij persoonlijke ervaringen tegen een decor van relevante recente maatschappelijke ontwikkelingen. Haar boeken zijn daardoor herkenbaar en troostrijk voor lotgenoten. Ook zijn ze nuttig en leerzaam voor iedereen die op de een of andere manier te maken krijgt met burn-out, zelfbeschikking, ziekte, dood en/of rouw.
Na haar huwelijk verhuisde Annegreet vanuit Amsterdam naar Voorburg, waar Pieter op het CBS werkte. Na zijn pensionering verhuisden ze samen naar Zutphen. Daar woont zij nog steeds.
Zij geniet van een seculier wonder: dankzij Pieters dochter Roos, de moeder van Karel (2009) en Isolde (2011), is zij (weliswaar zelf geen moeder maar toch) oma.