Dagboeken

80-plussers

30 november 2018

Vandaag verzorgde ik in Krimpen aan den IJssel een literaire lunch voor een groep ouderen. Het waren bijna allemaal 80-plussers, misschien waren de meesten zelfs al 85-plus. Opvallend was dat niemand erover begon dat vroeger alles beter was. Integendeel. Vroeger was het leven veel moeilijker dan nu.
Dat deze mensen dat zo zien komt ongetwijfeld omdat zij in de jaren vijftig al min of meer volwassen waren. Anders dan mensen toen nog kind waren, idealiseren zij die tijd niet en herinneren zij zich vooral hoe zwaar het leven indertijd was. Een man vertelde: ‘Wij waren arm en we moesten hard werken. Ik was veertien toen ik met werken begon. Meer dan twee jaar ambachtsschool had ik niet, maar toch moest ik naar de scheepswerf om geld te verdienen.’
Een vrouw vertelde dat zij en haar kersverse echtgenoot in 1958 vanuit Dussen in Noord-Brabant verhuisden naar Krimpen aan den IJssel (hemelsbreed 40 kilometer verderop, AvB). Zij was na haar huwelijk gestopt met werken en totdat in 1961 haar eerste kind werd geboren voelde ze zich knap ellendig en eenzaam. ‘Ik kende niemand in Krimpen. Mijn hele familie woonde in Dussen en die zagen we bijna nooit. Het was veel te veel ver om daar met het openbaar vervoer naar toe te gaan. Een auto hadden we niet. Mijn man fietste elke dag naar zijn werk in Rotterdam. ’s Morgens om 7 uur vertrok hij en ’s avonds om 7 uur zag ik hem weer. Even bellen met mijn familie om bij te praten? Dat kon ook niet, want wij hadden geen telefoon. En zij evenmin.’

terug naar overzicht