De lessen van burn-out

Nieuwe, geactualiseerde druk

De lessen van burn-out verscheen in 2000 en nog steeds bevelen artsen en therapeuten het aan mensen aan die in het zelfde schuitje zitten als ik destijds. Reden voor mijn uitgever en mij om voorjaar 2016 een nieuwe, geactualiseerde druk uit te brengen. Want nog steeds sturen lezers mij mailtjes om me te bedanken voor het inzicht, de troost en de steun die ze uit mijn boek hebben geput. Mensen met een heel andere achtergrond dan ik (van verpleegkundigen, leraren, politiemannen, wethouders tot aan officieren van justitie toe) schreven me dat ik hún verhaal vertel. Het had hun goedgedaan dat verhaal terug te lezen, vaak ook hadden ze hun naasten het boek laten lezen zodat die meer van het raadselachtige proces van opbranden zouden begrijpen.

Aanvankelijk verwonderden die reacties mij. Want ikzelf ben de hoofdpersoon in De lessen van burn-out. Een vrouw in een mannenwereld. Een toegewijde journaliste die haar hoofdredacteur niet teleur wil stellen en daarom volhardt in haar functie als chef, ook al heeft ze geen enkele ambitie leiding te geven en ontleent ze daar helemaal geen voldoening aan. Iemand die werkt bij een beursgenoteerd bedrijf waar de werkdruk constant wordt opgevoerd om beleggers een steeds hoger rendement te kunnen voorschotelen. Een perfectionist die in de valse overtuiging verkeert dat ze er altijd met de pet naar gooit wanneer het moeilijk wordt, en die daarom in lastige omstandigheden geen rust neemt maar er juist nog eens een schepje bovenop doet.

Uit de reacties van lezers blijkt dat de concrete context er weinig toe doet en dat het proces van opbranden universeel is. De herkenning zit vooral in de blikvernauwing en de agitatie, die sluipenderwijs je gezond verstand uitschakelen en je almaar dommer en dommer maken, in de verkeerde beslissingen die je daardoor neemt en in de uitputting waardoor op het laatst zelfs de meest simpele taken een buitensporige inspanning van je vragen, zodat je verplichtingen zich opstapelen en je je helemáál geen rust meer gunt.

Dit verraderlijke, sluipende proces is sinds het verschijnen van De lessen van burn-out in 2000 niet wezenlijk veranderd. Daarom heeft mijn verhaal, ook al speelt het in de jaren negentig, niet aan belang ingeboet. In het rusteloze internettijdperk van altijd en overal bereikbaar zijn is het hooguit actueler dan ooit.

Met trots kan ik zeggen dat De lessen van burn-out een klassieker is geworden.

En met recht kan ik zeggen dat mijn boek een optimistische boodschap heeft: een burn-out hoef niet het einde van alles te zijn, maar kan ook een nieuw begin inluiden.



Naar boven